Zostawcie ciechociński deptak i dancingi. "Dziki Koń 9" to brutalna lekcja kina, która łączy Hollywood i polskiego Fiata.

Nigdy nie aspirowałem do roli krytyka filmowego, ale współczesne algorytmy mają wdzięk bezwzględnego windykatora – nie odpuszczą, dopóki nie klikniesz. Zaserwowały mi tytuł zapowiadany jako najczarniejsza komedia sezonu. Zamiast wieczornego spaceru wokół Tężni, zaliczyłem dwa żabieskoki z Bydgoskiego Przedmieścia prosto w mrok sali Cinema City. Toruń, potężny ekran, nadkomplet widzów i wibrująca energia festiwalu Camerimage. A jednak, siedząc w wygodnym fotelu wielkomiejskiego multipleksu, przypomniałem sobie, gdzie tak naprawdę uczyłem się kinematografii. Na twardych, bezlitosnych krzesłach ciechocińskiego Kina Zdrój. Jako chłopak wychowany na tamtym rzemiośle, wciąż potrafię odróżnić filmowy plastik od solidnej roboty.

Gdy Hollywood spotyka absurd

„Dziki Koń 9” to dwie godziny wizualnej i intelektualnej uczty, w której twórcy nie biorą jeńców. Obsada wygląda tak, jakby reżyser rozbił bank z talentami: John Malkovich, Sam Rockwell, Parker Posey i Steve Buscemi grają tu w lidze, do której większość współczesnego kina nie ma nawet biletu wstępu.

Wielka polityka potyka się tu o surowe posągi z Wyspy Wielkanocnej, brudne taśmy tasują się z zamachem na Kennedy'ego, a polski Fiat 125p parkuje tam, gdzie nikt o zdrowych zmysłach by go nie zostawił. To jest ten rodzaj absurdu, który smakuje lepiej niż podwójne espresso na Zdrojowej po nieprzespanej nocy.

Dostajemy opowieść o szorstkiej, podszytej cynizmem przyjaźni dwóch agentów CIA. Zapętlono ich w intrygę tak gęstą, że momentami brakuje tchu. To kino, które zmusza do śmiechu w chwilach, gdy teoretycznie powinniśmy wzywać prokuratora lub egzorcystę.

Zanim wszyscy zaczną o tym mówić

Nie zamierzam psuć Wam seansu tanimi spoilerami. To produkcja, która po wyjściu z sali funduje specyficzne zakłopotanie, zmuszając umysł do przepracowania tego, co właśnie przetoczyło się przez ekran. Jednak to, co rezonuje najmocniej, to wcale nie uwikłanie w globalne spiski czy wielką politykę.

Najpotężniejszy cios reżyser wyprowadza na sam koniec. Chwilę przed śmiercią główny bohater rzuca w przestrzeń, że chciałby przed końcem zobaczyć western, ale kręcony wyłącznie z perspektywy konia.

::addons{"type":"youtube","url":"https://www.youtube.com/watch?v=AHYv78IkGu0"}

To zdanie zostaje w głowie na długo po napisach końcowych. Rzadko kiedy współczesne Hollywood serwuje tak precyzyjnie skrojone, ironiczne puenty. Zostawcie na chwilę uzdrowiskowy deptak, odpuśćcie jeden wieczorny dancing. Idźcie do kina, zanim wszyscy dookoła zaczną powtarzać te cytaty, udając, że wymyślili je sami.