Widmowe kamienice, urzędniczy galimatias i walka o dom. Co naprawdę wydarzyło się na nadzwyczajnej sesji w Ciechocinku?

Co naprawdę wydarzyło się na sesji nadzwyczajnej w Ciechocinku?

Zanim na dobre wyschła farba z urzędowych pieczątek pod pismami zwiastującymi ewakuację, mieszkańcy kamienicy przy ulicy Kopernika 17 kupili własną. Zakasali rękawy i własnymi siłami odmalowali klatkę schodową w budynku, z którego lada moment mieli jeszcze niedawno zostać wyrzuceni na bruk. Ten jeden, brutalnie szczery kadr mówi o kryzysie mieszkaniowym w naszym uzdrowisku więcej, niż stosy audytów. Ciechocinek to nie tylko równo przystrzyżone dywany kwiatowe. To także gnijące stropy widmowych kamienic, o które w końcu upomniał się czas i bezwzględne przepisy.

::event{"type":"horizontal","item":"2585","portal":"ciechocinek.biz"}

Podczas 37. Nadzwyczajnej Sesji Rady Miejskiej zderzyły się dwa światy. Z jednej strony papierowa biurokracja i lata samorządowych zaniechań, z drugiej – naga panika ludzi, którym z dnia na dzień groziło odcięcie wody, prądu i dachu nad głową.

Pisma grozy i urzędniczy „pomidor”

Wszystko zaczęło się od komunikacji kryzysowej. Mieszkańcy i radni nie zostawili suchej nitki na sposobie doręczenia lokatorom decyzji Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. Suchy zapis o konieczności wyłączenia mediów do 30 października zadziałał jak zapałka rzucona do wysuszonego lasu. Wybuchła panika, a tuż po niej – potężna fala hejtu.

„Kiedy system wysyła pismo o odcięciu prądu, dla urzędnika to często tylko załącznik z sygnaturą. Dla lokatora to wyrok cywilnej śmierci, wrzucony prosto do zardzewiałej skrzynki pocztowej.” - przychodzi do głowy od razu taka myśl.

Prezes CTBS, tłumacząc się z niefortunnych pism, wskazywał na konsultacje z pracownikiem PINB. Sęk w tym, że wywołany do tablicy urzędnik na sesji się nie pojawił, by wziąć odpowiedzialność za swoje słowa. Radni skwitowali to z cierpką ironią, przypominając jego wcześniejsze uniki w stylu dziecięcej gry w „pomidora”. A gdy brakuje twardych odpowiedzi ze strony decydentów, w próżnię błyskawicznie wlewa się wściekłość.

Hejt, łzy i przerwane cytaty

Temperatura na sali obrad sięgnęła zenitu podczas wystąpienia prezesa CTBS. W mocnych, emocjonalnych słowach odniósł się on do oskarżeń o „czyścicielstwo kamienic”, podkreślając, że wirtualny lincz uderzył nie tylko w niego, ale rykoszetem trafił w jego dzieci. Aby udowodnić skalę zjawiska, zaczął cytować z mównicy nienawistne komentarze zamieszczane w sieci.

Wystąpienie musiało zostać przerwane. Przewodniczący Rady Miejskiej odebrał prezesowi głos, argumentując, że cytowanie wulgarnych epitetów nie przystoi powadze sytuacji i powadze urzędu, a zgromadzeni muszą szanować swój czas.

Mit groszowego czynszu i tona węgla

Kryzys na Kopernika i Leśnej odsłonił też głębokie pęknięcia w tym, jak oceniamy się nawzajem w małej społeczności. Na sesji zderzono z murem krzywdzący mit mówiący o tym, że lokatorzy zrujnowanych kamienic „mieszkają za darmo i nic nie płacą”.

„Łatwo oburzać się na dwuzłotowy czynsz w sypiącej się kamienicy, popijając espresso w ciepłym bloku spółdzielczym. Trudniej, gdy do tych groszy trzeba co sezon dorzucić tysiące złotych na węgiel i prąd, by zimą nie zamarznąć pod własnym kocem.” - taka nasuwa się znowu myśl.

Choć stawki za metr kwadratowy brzmią dziś jak z innej epoki (od 1,75 zł do 3 zł), brak centralnego ogrzewania i dramatyczna izolacja termiczna sprawiają, że realne koszty życia w tych budynkach są gigantyczne. To nie jest tanie życie na koszt miasta – to walka o przetrwanie z piecem węglowym w tle.

Co dalej? Widma w sądzie i gaszenie pożaru

Gmina ma dziś problem, na który zapracowano przez kilka dekad. Budynki przy Kopernika 17, Mickiewicza 14 i Leśnej 7 (w urzędowej ewidencji jako Lorentowicza 11) to nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Brak właściciela. Dopiero na przełomie 2025 i 2026 roku miasto, a także sami mieszkańcy (jak pan Krzysztof Smoliński - na zdjęciu), ruszyli do sądów z wnioskami o zasiedzenie. Bez uregulowania własności żaden burmistrz nie wbije tam łopaty za publiczne pieniądze – to prosta droga do zarzutów o naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Joanna Dryżałowska (Zastępca Burmistrza Ciechocinka):

Czy ja mogę się odnieść przepraszam tutaj do słów pana radnego panie przewodniczący? Tak, dziękuję bardzo. Witam szanowni państwo i teraz tak: szanowni państwo musicie wiedzieć, że nie ma ksiąg dla tych nieruchomości, tak? Nie ma ksiąg, więc my również nie możemy wpisać jakiejkolwiek hipoteki, ponieważ takie księgi zgodnie z naszą wiedzą nie istnieją, tak? I teraz tak: kto może założyć księgę wieczystą? Właściciel. My właścicielem nie jesteśmy, więc nie możemy takiej księgi założyć. W poszukiwaniu dokumentów... proszę mi uwierzyć, że dokumenty związane z tymi trzema nieruchomości były przeze mnie szukane w sądzie, w archiwum, nie odnalazły się żadne informacje, które naprowadziłyby mnie na ślad do jakiejkolwiek księgi wieczystej dla nieruchomości położonej przy Kopernika 17, Mickiewicza 14 i Leśnej 7, tak? – podsumowała wiceburmistrz.

Co udało się ustalić na nadzwyczajnej sesji?

• Priorytet dla Leśnej 7: Gmina wygospodarowała zaledwie 10 lokali zastępczych. Pierwszeństwo mają mieszkańcy z Leśnej (Lorentowicza 11), gdzie stan techniczny (m.in. dziura w dachu) stwarza bezpośrednie zagrożenie życia.
• Rezerwa na dopłaty: Wiceprzewodniczący Rady, Tomasz Dziarski, i część radnych przeforsowali kierunek, by zabezpieczyć w budżecie pulę pieniędzy na dopłaty do wynajmu na rynku prywatnym. To koło ratunkowe dla tych, którzy zarabiają odrobinę za dużo na lokal socjalny, ale za mało, by w weekend zapłacić rynkową kaucję.
• Uelastycznienie progów: Burmistrz zapowiedział prace nad zmianą uchwał, by kryteria dochodowe pozwalały na realną pomoc szerszej grupie poszkodowanych.

Mieszkańcy, tacy jak pani Smolińska, zaapelowali jeszcze o jedno: ludzkie, empatyczne podejście. Urzędowe wezwania wręczane w pośpiechu i w asyście groźby to najgorszy z możliwych scenariuszy. Zanim machina prawna zasiedzi te budynki dla miasta, wciąż będą w nich żyć ludzie. Ci sami, którzy mimo trzęsienia ziemi, woleli sami kupić pędzel i odmalować "swój kawałek podłogi", niż bezczynnie czekać na katastrofę.

 Pomalowana klatka schodowa

W całym tym ponad trzygodzinnym spektaklu urzędowo-politycznym – pełnym przerzucania się odpowiedzialnością za 30 lat zaniedbań, paragrafami o dyscyplinie finansowej i utarczkami między radnymi a prezesem – absolutnie najważniejszym i najbardziej poruszającym zjawiskiem okazał się oddolny czyn lokatorów z ul. Kopernika 17.

Ludzie postawieni pod ścianą, z wiszącym nad głową widmem natychmiastowej eksmisji, nie załamali rąk ani nie zamknęli się w zgorzknieniu. Kupili farby, skrzyknęli się sąsiedzko i przez trzy dni (od piątku do niedzieli) – wspólnie z sąsiadami, pijąc herbatę i kawę w chłodzie korytarza – własnymi rękami wyremontowali i pomalowali wspólną klatkę schodową. Zrobili to nie wiedząc, czy zostaną tam na rok, miesiąc czy tylko tydzień. Zrobili to po to, by – jak sami powiedzieli – „choć przez ten ostatni czas pomieszkać jak normalni, godni ludzie”.

Ciąd dalszy nastąpi.

::news{"type":"see-also","item":"16505","portal":"ciechocinek.biz"}