::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

W Ciechocinku czas mierzy się inaczej. Nie zegarkiem, a rytmem osadzania się soli na tarninie i kolejnymi zapowiedziami dotyczącymi „tego” basenu. Jeśli wierzyć kalendarzowi, minęło już niemal ćwierć wieku – bez mała 25 lat – odkąd ostatni kuracjusz zjechał do solanki, a obiekt przy Alei Pojednania stał się najbardziej malowniczą ruiną w tej części Europy.

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"52"}

Był 15 września 2001 roku, kiedy ktoś, być może z bólem serca i zardzewiałych rur, zamknął obiekt. Od tamtej pory basen stał się dla nas tym, czym potwór z Loch Ness dla Szkotów: wszyscy o nim mówią, nikt go nie widział w akcji, ale każdy wierzy, że kiedyś się wynurzy.

::news{"type":"see-also","item":"11132"}

::news{"type":"see-also","item":"12376"}

Od Mościckiego do... ogrodów jordanowskich?

Przypomnijmy, o jakiej perle mówimy. Basen oddany do użytku w 1932 roku był arcydziełem duetu Romuald Gutt i Aleksander Szniolist. Na otwarciu był sam prezydent Ignacy Mościcki. Potem było już tylko barwniej – przez ostatnie dwie dekady obiekt zmieniał właścicieli, a koncepcje jego ratowania mogłyby wypełnić sporą bibliotekę. Planowano hotele, a nawet ogród jordanowski. Efekt? Jak widać.

Warto jednak spojrzeć szerzej. Świat oszalał na punkcie *industrial heritage* i autentyczności. W dobie antropocenu, gdzie wszystko jest sztuczne i plastikowe, taka solankowa relikwia to turystyczne złoto. Globalne trendy mówią jasno: ludzie nie chcą już tylko hoteli z marmurami; chcą dotknąć historii, która ma 92 lata i znów tętni życiem.